سره الشريف - بارها به ما مىفرمود و در رسانه‌هاى گروهى هم كرارا مىفرمايد : خود را در محضر خدا ببينيد ، خدا را ناظر و حاضر در كارها بدانيد ، اگر خود را در محضر خدا ديدى ، هميشه از گناه خود شرمنده خواهى بود ، اگر خود را در محضر خدا ديدى و خدا را حاضر و ناظر بر كارهايت ديد ، ديگر معمولًا كارهاى شيطانى نخواهد بود ، كارهاى رحمانى مىشود . حر خود را در محضر امام حسين ( ع ) مىبيند ، سرافكنده است ؛ كارى كنيد كه مانند حر كه نزد امام حسين ( ع ) سرافكنده است ، اين طور خود را در پيشگاه خداوند متعال ببينيد ، خدا همه جا هست . « يعلم خائنه الاعين و ما تخفى الصدور » « 1 » همه جا هست ، همه چيز را مىداند ، خيانتهاى چشم را مىداند ، خطورات دل را مىداند ، افكار و تخيلات را مىداند ، كارها را چه در خلوت و چه در جلوت مىداند ؛ توبه در آدم اين حالت را ايجاد مىكند كه خود را در محضر خدا شرمنده مىبيند . آقا فرمودند : حر سرت را بلند كن ، آمرزيده شدى ، اما حر سرش را بلند نمىكند ، خجالت مىكشد . اينجا نكته‌اى است ؛ درست است كه خدا مىآمرزد اما شرمندگى بنده جايى نمىرود . حر شرمنده است ، نمىتواند سرش را بلند كند ، بالاخره هم سرش را بالا نكرده ، رويش را در روى امام حسين ( ع ) نينداخت .

--> ( 1 ) . سوره غافر - آيهء 19 .